W roku 2004, MAN przedstawił odświeżoną rodzinę autobusów miejskich. Dla ujednolicenia nazewnictwa, zrezygnowano z literowo-cyfrowego oznaczania nazwy modelu na rzecz dużo prostszej „Lion’s City”. Dla odróżnienia standardowego 12-metrowego modeli od pozostałych, na końcu dodawano literę oznaczającą dany typ pojazdu. G – jak „Gelenkenbus”, czyli po polsku „przegubowy”, L – „lange” (trzyosiowy), M – midibus, itd. Więcej »

W roku 2004, MAN przedstawił odświeżoną rodzinę autobusów miejskich. Dla ujednolicenia nazewnictwa, zrezygnowano z literowo-cyfrowego oznaczania nazwy modelu na rzecz dużo prostszej „Lion’s City”. Dla odróżnienia standardowego 12-metrowego modeli, od pozostałych, po tej wspólnej nazwie dodawano literę, będącą skrótem od typu pojazdu. G – jak „Gelenkenbus”, czyli po polsku „przegubowy”, L – „lange” (długi), M – minibus, itd. Więcej »

W roku 2004, MAN przedstawił odświeżoną rodzinę autobusów miejskich. Dla ujednolicenia nazewnictwa, zrezygnowano z literowo-cyfrowego oznaczania nazwy modelu na rzecz dużo prostszej „Lion’s City”. Dla odróżnienia standardowego 12-metrowego modeli, od pozostałych, po tej wspólnej nazwie dodawano literę, będącą skrótem od typu pojazdu. G – jak „Gelenkenbus”, czyli po polsku „przegubowy”, L – „lange” (długi), M – minibus, itd. Więcej »

W roku 2001, MPK Wrocław przymierzało się do zakupu 44 przegubowych autobusów, częściowo lub całkowicie niskopodłogowych. W tym czasie miejski przewoźnik w swoim parku taborowym posiadał dość przestarzały tabor autobusowy, a jedynymi autobusami, które dostosowane były w jakimś stopniu do przewozu osób inwalidzkich, była znikoma. Tabor krótki, dwunastometrowy stanowiły wówczas co prawda 63 Jelcze M121 i 18 Volvo B10BLE 6×2 o długości 15 metrów. W przypadku autobusów przegubowych, liczba taboru niskopodłogowego wypadała bardziej blado, na stanie MPK znajdowało się wówczas jeden autobus Jelcz M181MB (8500), o niskiej podłodze w pierwszych i drugich drzwiach, i bardziej egzotycznego, ale w pełni niskopodłogowego Ikarusa 417.08 (5000).

Oba autobusy stanowiły tylko ułamek całego taboru przegubowego, zdecydowaną większość stanowiły przestarzałe i wymagające remontów, Ikarusy serii 280. Ponieważ na rynku pojawiła się wówczas trzecia generacja nowoczesnych autobusów miejskich o niskich wejściach bez żadnych stopni na całej długości pojazdu, miejski przewoźnik postanowił zakupić do długodystansowych testów, 3 pojazdy: Jelcza M181M (8501), Volvo 7000A (8046) oraz w.w. MANa NG313 (8600). Testy tych trzech autobusów wywarły wpływ na decyzję o wyborze oferty Volvo w przetargu na 44 autobusy przegubowe o jak największym udziale niskiej podłogi.

MAN NG313 to osiemnastometrowy autobus przegubowy, w pełni niskopodłogowy. Powstał jako rozwinięcie poprzedniej generacji pojazdów konstrukcji NG272 / NG312, poprzez usunięcie stopni w ostatnich wejściach i zmianę stylistyki wnętrza. Nadwozie autobusu wykonano ze stali nierdzewnej, co zmniejszyło podatność na korozję i tym samym wydłużyło trwałość konstrukcji. Nie zlikwidowało to niestety innej, poważnej wady – przedwczesnego łamania się kratownicy nośnej.

Silnik umieszczono wzdłużnie w zabudowie leżącej, co wymusiło wyższe umieszczenie siedzeń na tylnym zwisie i wygospodarowanie miejsca na schodki prowadzące do nich (tzw. zabudowa typu „alpinarium”). W posiadanym przez MPK, pojeździe tego typu, zastosowano 12 litrowy, sześciocylindrowy silnik MAN D2866 LUH 26 o mocy 310 KM, co w połączeniu ze czterobiegową, automatyczną skrzynią biegów Voith D864 Diwa 3 dało wysoką dynamikę autobusu.

Wnętrze charakteryzuje się dużą liczbą siedzeń dostępnych z niskiej podłogi. Naprzeciwko trzecich drzwi umieszczono pojedyncze siedzenia. Pomimo tego, układ wnętrza w członie B nie powala na kolana ilością miejsca. Wnętrze wydaje się być ciasne, wrażenie to dopełnia zajmująca stosunkowo dużo miejsca, zabudowa silnika.

Autobus od samego początku stacjonuje na zajezdni IX Obornickiej, gdzie jest eksploatowany do dnia dzisiejszego. Wyposażony został w system informacji pasażerskiej PIXEL, wraz ze sterownikiem STR 1-3 i modułem głosowym, zapowiadającym aktualny i następny przystanek, w ramach budowy systemu informacji pasażerskiej opartej na geolokalizacji pojazdów GPS, moduł ten zastąpiony został sterownikiem PIXEL KPP-2.

Zdjęcia wnętrz autobusów
Zdjęcia autobusów w Fotogalerii Transportnews

Model SL223 jest standardowym autobusem miejskim o średniej wysokości podłogi. Powstał jako rozwinięcie popularnego w latach ’80 modelu SL202 i jest niejako jego następcą. Model ten produkowano w Turcji, głównie na potrzeby tamtejszego rynku, jako tani autobus miejski klasy MAXI i jako tańsza alternatywa dla drogich autobusów niskopodłogowych, jednak wiele egzemplarzy, ze względu na niższą cenę, zostały zakupione przez kilka przedsiębiorstw komunikacyjnych w Polsce.

Autobus ten został wyposażony w silnik o mocy 220 KM, sprzężony z pięciobiegową automatyczną skrzynią biegów ZF. W porównaniu do niskopodłogowej odmiany NL223, w autobusie ograniczono ilość urządzeń pokładowych do minimum i zastosowano komponenty gorszej jakości. Także produkcja odbywała się w Turcji w celu zmniejszenia końcowej ceny autobusu.

W 2004 roku, wraz z wprowadzeniem nazwy handlowej modeli – Lion’s City, model ten zmienił nazwę na Lion’s City Classic i był nadal produkowany w niezmienionej formie.

We wrocławskiej komunikacji miejskiej, jedynym przewoźnikiem eksploatującym liniowo autobusy MAN SL223 były Dolnośląskie Linie Autobusowe sp. z o.o. (DLA). Na stanie tego przewoźnika znajdowały się 3 autobusy z rocznika 2001, wcześniej eksploatowane przez nieistniejącego już PKM Bytom. Autobusy wystawiane były na linie w gminie Długołęka (linie 604,611, a później 903,904,905,911), a dawniej także w gminie Wisznia Mała (linia 608).

Po przegranym przetargu na obsługę gminy Długołęka, wszystkie eksploatowane egzemplarze (902,903,904) zostały kupione przez PKM Katowice, gdzie znów kursują na liniach organizowanych przez KZK GOP.

Zdjęcia autobusów w Fotogalerii Transportnews