Mercedes Citaro

Mercedes Citaro w wersji solo oraz przegubowej (Citaro G) zadebiutował w roku 2005, zastępując model pierwszej generacji, produkowany w prawie niezmienionej formie od 1997 roku. Nowa wersja otrzymała odświeżoną stylistykę ściany czołowej, oraz tylnej, identyczną jak w wersji niskowejściowej, zaprezentowanej już jesienią 2005 roku. Tak jak w poprzedniku, Citaro wyróżnia się nadokiennymi panelami bocznymi, pomalowanymi na czarno, sięgającymi krawędzi dachu i szybie przedniej zachodzącej przy krawędziach na kształt litery U. Zmiany stylistyczne objęły przetłoczenia przy reflektorach, a także sam kształt kierunkowskazów. Ze zmian we wnętrzu, należy wspomnieć zmieniony kształt podsufitki i kilka kosmetycznych poprawek.

Mercedes Citaro jest autobusem w pełni niskopodłogowym, a we wszystkich wejściach nie ma żadnych schodków pośrednich. Konstrukcja pojazdu oparta jest na kratownicowej ramie przestrzennej współpracującej ze szkieletem nadwozia wykonanym z profili zamkniętych ze stali konstrukcyjnej, łączonych za pomocą spawania. Szkielet nadwozia zabezpieczony został przed korozją poprzez kataforezę zanurzeniową¹. Do wnętrza można się dostać przez trzy pary drzwi otwieranych do wewnątrz. W tym modelu zastosowano sześciocylindrowe silniki Mercedes OM906 hLA o pojemności 6,4dm³ i mocy ok. 290 koni mechanicznych. Silnik umieszczono w zabudowie wieżowej naprzeciwko ostatnich drzwi. Moc przekazywana jest na tylną oś pojazdu przez czterostopniową, automatyczną skrzynię biegów Voith.

We Wrocławiu autobusy te pojawiły się za sprawą przetargu MPK Wrocław z 2007r. na dostawę 100 niskopodłogowych autobusów, w którym po długiej batalii w KIO, między Volvo, a EvoBusem, wybrano ostatecznie ofertę tej drugiej firmy. Zaoferowała ona Mercedesy Citaro, oraz Citaro G, choć jak twierdził przedstawiciel EvoBusa w wywiadzie prasowym, z uwagi na rywalizację ze szwedzkim producentem, rozważane były też uboższe bliźniacze modele – Conecto LF i LF G.

Mercedesy Citaro, wraz z ich przegubowymi odpowiednikami Citaro G to pierwsze autobusy w MPK Wrocław, które spełniają normy spalania Euro 5. Dostarczono je w ilości 58 sztuk (7300-7357) i od nowości wpisano je na stan zajezdni autobusowej nr VII, przy ul. Grabiszyńskiej. Pierwsza partia pojazdów (7300-7338) posiadała jedynie klimatyzator kabiny kierowcy, zaś ostatnia (7339-7357) otrzymała pełną klimatyzację wnętrza po krytyce medialnej, która spadła na miejskiego przewoźnika po dostawach pierwszych autobusów.

Autobusy te posiadają 10 siedzeń dostępnych z poziomu niskiej podłogi. Podobnie jak ich dłuższe, przegubowe odpowiedniki, pojazdy te posiadają w pełni zamkniętą kabinę kierowcy. Szybę giętą typu pleksi przymocowano do obramowania wykonanego z aluminium i malowanego proszkowo na żółty kolor. W porównaniu do rozwiązania kabiny półotwartej w poprzednio dostarczanych autobusach Volvo 7700, takie rozwiązanie kabiny pogorszyło kierowcy nieco pole widzenia z prawej strony. Zastosowano system informacji pasażerskiej firmy PIXEL z Bydgoszczy. Zrezygnowano z montażu prowadnic na boczne tablice z kolejnymi przystankami, a zamiast tego, za pierwszymi drzwiami zamontowano wyświetlacz LCD pokazujący numer linii, kierunek docelowy oraz kolejne przystanki. Na zewnątrz pojazdu, po otwarciu drzwi na przystanku można było usłyszeć, na jakiej linii kursuje dany autobus i jego kierunek jazdy, co było nowością. Zamontowano dodatkowo wyświetlacze reklamowe sygnowane przez buswifi.tv. W niektórych egzemplarzach zmienił się też sposób wyświetlania kolejnych przystanków na wyświetlaczu z trasą przejazdu, na wzór z Solarisów, oraz tramwajów Moderus Beta MF19AC.

Z początkiem 2011 roku zaczęto w tych autobusach montować bezgotówkowe automaty biletowe UrbanCard, później zastąpione kasownikami EMtest z funkcją zakupu biletów. W 2015r. w skutek likwidacji zajezdni autobusowej nr VII, Mercedesy Citaro G zostały przeniesione na zajezdnię przy ul. Obornickiej.

Przypisy:
¹ – Lubus – Mercedes O530G www.lubus.info

Zdjęcia wnętrza autobusów
Zdjęcia autobusów w Fotogalerii Transportnews